738

پیامبر خاتم صلی الله علیه و آله دستور داد اصحاب سنگ جمع نمایند. وقتى كه سنگ جمع شد، فرمودند: سنگ ها را سرجاى خود برگردانید.

اصحاب عرض كردند: اى رسول خدا، محل سنگ هاى بزرگ را مى دانیم، ولى محل سنگ هاى ریز را نمى دانیم.

حضرت فرمودند: نوعاً گناهان بزرگ مانند همین سنگ های درشت است که جایگاه و توبه از آن را فراموش نمى كنیم ولى گناهان كوچك را به سرعت از یاد مى بریم، مانند سنگ هاى ریز كه جایگاه آن به فراموشى سپرده مى شود.

در جایی دیگر فرمودند: هیزم جمع كنید.

اصحاب عرض كردند: در این بیابان خشك هیزمى وجود ندارد.

حضرت فرمودند: هر كسى به مقدارى كه مى تواند جمع كند، وقتى كه همه راه افتادند، یك وقت دیدند تلّى از هیزم جمع شده است.

حضرت فرمودند: مى خواستم بفهمانم كه گناهان ریز هم مانند هیزم ریز در بیابان زندگىاست كه به ظاهر دیده نمى شود ولى وقتى جمع شود تلّى از گناه را تشكیل مى دهد كه مى تواند صاحبش را دچار آتش ابدى نماید.

به جناب اباذر این گونه نصیحت فرمودند:

یا اباذر لاتنظر الى صغر الخطیئة ولكن انظر الى من عصیت؛

اى اباذر به كوچكى گناه نگاه نكن، بلكه نگاهت به این باشد كه چه كسى را نافرمانى مى كنى.

و در جاى دیگر فرمود:

انّ ابلیس رضى منكم بالمحقّرات؛

براستى شیطان از شما به انجام گناهان كوچك و حقیر شمرده شده، راضى مى شود.

ایمان مؤمن اقتضا مى كند كه هر گناهى را نسبت به پروردگارش بزرگ بداند و از آن به شدّت بترسد و دوری کند.